Mwanawalaya
Dat was erg schrikken, afgelopen zaterdag. Vrijdagmiddag had ik met één van de Safwa-vertalers de vertaling van een hoofdstuk uit Handelingen doorgenomen. Het team was zich aan het voorbereiden op de eindcontrole met een vertaalconsulent, en ik zou hen daarbij begeleiden. Zaterdag hoorde ik dat deze vertaler, Mwanawalaya, slachtoffer was geworden van een roofoverval en buiten kennis in het ziekenhuis lag.
Vrijdagavond was Mwanawalaya met zijn vrouw – hij is een half jaar getrouwd – naar een Bijbelstudie in hun kerk gegaan. Op de terugweg, rond acht uur ’s avonds, is hij in een donker steegje met een ijzeren staaf onder handen genomen. De details weet niemand precies. Hij werd kort daarna gevonden en direct naar één van de ziekenhuizen in de stad gebracht.
Op kantoor was iedereen maandag erg van slag. De Tanzaniaanse collega’s zijn altijd al bang om ’s avonds over straat te gaan – vorig jaar heeft een andere collega twee weken in het ziekenhuis gelegen na een roofoverval – en die angst zit er nu nog dieper in. Bovendien, Mwanawalaya was nog steeds niet bijgekomen en het was niet duidelijk hoe hij er aan toe was.
De afgelopen dagen kwam daar weinig verandering in. De artsen wisten niet goed hoe zijn situatie was. Ze hadden het plan om een röntgenfoto van zijn schedel te maken (een hersenscan behoort hier niet tot de mogelijkheden…), maar om een onduidelijke reden kwam het daar steeds niet van. Dus Mwanawalaya lag daar maar, vooral verzorgd door zijn vrouw en zijn vader en omringd door tientallen anderen. En zijn omgeving kon niets anders doen dan wachten tot hij bij zou komen.
Intussen is een ziekenhuis hier in Tanzania bepaald niet de ideale plek om te herstellen van een gewelddadige roofoverval. Om je heen het gekerm en geroezemoes van de tientallen anderen die in dezelfde zaal liggen. Tijdens bezoekuren is de zaal hutje mutje vol: de enige limiet voor het aantal bezoekers is de ruimte. Als werkelijk iedereen op elkaars tenen staat, begint één van de bewakers door de zaal te schreeuwen dat er bezoekers weg moeten gaan. Eerder niet. En van die bezoekers moet je het ook maar hebben. Een collega die er maandag bij was, vertelde dat er mensen aan Mwanawalaya’s bed stonden te schudden om hem ‘wakker’ te maken.
Vanmorgen is hij gelukkig weer bij gekomen. Tussen de middag ben ik even bij hem langs geweest, met drie collega’s. Het was het eind van het bezoekuur, dus al iets minder druk. Hij leek nog geen mensen te herkennen, maar reageerde wel als hij zijn naam hoorde. We waren dankbaar om samen rondom zijn bed voor hem te kunnen bidden. We zien dat hij langzaam vooruit gaat, maar realiseren ons ook dat hij nog een heel lange weg te gaan heeft. Wilt u met ons bidden voor een voorspoedig herstel? Bid ook voor zijn familie, die voor een heel belangrijk deel verantwoordelijk is voor zijn verzorging in het ziekenhuis.
Wilt u ook bidden voor de voortgang van het bijbelvertaalwerk in de Safwa-taal? We ervaren dat de duivel bezig is om Gods werk te verhinderen. Het werk in de Safwa-taal heeft de afgelopen jaren met veel tegenslag te maken gehad. Eind 2010, drie jaar nadat het werk in de andere teams was gestart, konden we eindelijk twee vertalers aantrekken. Sindsdien maakten deze vertalers goede voortgang, maar nu lopen ze weer flinke vertraging op. Bid dat Mwanawalaya er weer helemaal bovenop mag komen en zijn werk weer snel op kan pakken.
