browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Afscheid

Geplaatst door on 25 juni 2011

[Onderstaand weblog schreef ik woensdag. Afgelopen dagen hadden we weinig stroom en internet. Vandaar dat het even duurde voordat we dit weblog konden plaatsen…]

Terwijl de ventilator boven me op op volle toeren draait om onze body een beetje koel houden, probeer ik ondertussen deze dagen m’n hoofd koel te houden. De ventilator redt het helaas niet: Het zweet loopt in straaltjes langs m’n lijf. En m’n hoofd heeft er af en toe ook wat moeite mee… Welkom terug in Tanzania!
Afgelopen maandag, op Jacobs verjaardag, zijn we vanaf Schiphol vertrokken naar Heathrow om van daar verder te vliegen naar Tanzania. We zijn nu halverwege onze reis. Dat wil zeggen: We zitten nu in Dar es Salaam en morgen vertrekken we met een MAF-vliegtuig naar Mbeya. De reis is tot nu toe voorspoedig verlopen. We kunnen goed merken dat Jonathan en Lukas ouder worden en dat ze daardoor zo’n flinke reis ook veel beter oppakken dan twee jaar geleden. Ze doen het heel goed! Voor Joël is het wel echt pittig. De kleine puk weet werkelijk niet wat hem overkomt. En dat weet hij ook erg goed te uiten. Tjonge, wat kan dat ventje krijsen zeg! Ik zie mezelf weer lopen op het vliegveld in Londen: terwijl de mensen om me heen ape-relaxed toekijken (ze hebben alle tijd natuurlijk) probeer ik al sussend en zingend rondlopend Joel te kalmeren. Ik voel ze denken: ‘Ja meisje, hoe ga jij zo’n schreeuwend ventje weer stil krijgen??’ Ondertussen spreek ik mezelf toe: rustig blijven, gewoon doorlopen, even doorbijten nu…
Nee, zo’n reis is voor Joël niet ideaal. Daarom zien we er des te meer naar uit om straks weer in ons eigen huis het gewone leven weer op te pakken. Reinheid, rust en regelmaat. Het zal hem zeker goed doen. En ons ook.

De oma’s nemen afscheid

Lukas onderweg naar het vliegtuig

Joël onderweg naar het vliegtuig

Joël in de reiswieg in het vliegtuig

De laatste week in Nederland hebben we nog heerlijk een weekje gelogeerd in Veenendaal, bij onze (schoon)ouders. We hebben er allemaal van genoten. Jonathan en Lukas maakten van oude kleden in de tuin een heuse tent, ze bouwden een klasje na van alle kleine tuinstoeltjes en mochten lekker likken toen oma een cake bakte. Kleine Joël genoot van de rust en heeft heerlijk veel geslapen. Ondertussen waren Jacob en ik druk bezig om alle koffers in te pakken. Elke koffer (het waren er negen in totaal) mocht niet meer dan 23 kilo wegen. Een hele puzzel! Maar ’t is gelukt.

Oma helpen met bakken

Afscheid nemen is niet leuk. Zeker niet als je ervaart hoe belangrijk familie, vrienden en de kerk voor je persoonlijk leven is. En dat hebben we in deze afgelopen maanden van verlof heel sterk ervaren. Toch is er ook heel duidelijk een keerzijde: Onze plek en ons werk ligt op dit moment niet in Nederland maar hier in Tanzania. Hier ligt onze roeping. Juist de achterliggende tijd, terwijl we steeds weer konden vertellen over ons werk, beseften we ook zelf weer hoe belangrijk het bijbelvertaalwerk is en hoe mooi ook! Daarom is het ook goed om weer terug te gaan. En niet alleen voor het werk, maar ook voor de rust en de stabiliteit in het gezin. Met nieuwe moed en energie hopen we onze taak weer op te pakken.
Vanaf nu hoop ik het weblog weer bij te gaan houden. Er zal vast weer genoeg te schrijven zijn!

One Response to Afscheid

  1. Lenie en Henk Eijsenga

    Lieve mensen, Een goed begin is het halve werk…..knap hoor om ons nu al mee te laten leven in de ervaringen van afscheid, reis en bijna “thuis”zijn.Afscheid nemen… de Fransman wist er al van , is een beetje sterven.De terugreis geeft weer andere emoties: De huilende Joel en jullie gevoelens alsof iedereen naar moeder Albertine kijkt, zo van…..Fijn dat Jonathan en Lukas het zo goed deden en de reis toch voorspoediger verliep dan wellicht gedacht.Ook de warmte ( waaraan jullie weer moeten wennen) wordt bijna lijfelijk overgebracht en ik ( Henk ) was bijna geneigd te kijken of ik op het verslag de zweetdruppels zag.Mooi te lezen dat Tanzania toch jullie thuis is en o.a. de drie huisregels (RRR) al snel worden toegepast. Het mooiste is dat de taak waartoe jullie zijn geroepen weer kan worden hervat. Gods zegen voor het werk én het dagelijks doen en laten in opvoeding,enz.enz
    Ver weg, toch dichtbij door ons gebed.
    In verbondenheid
    Lenie en Henk Eijsenga.