browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Eerste indrukken (nog eens…)

Geplaatst door on 1 augustus 2009

Hier nog eens het verhaal van onze eerste dagen in Dar es Salaam.
==

Vrijdag, 12.00u. Daar zitten we dan! In het vliegtuig op weg naar Dar es Salaam. Dat je in zo’n korte tijd zoveel ervaringen rijker kan worden zeg…
’t Is even doorbijten nu. Afgelopen nacht gingen we om half drie slapen, om half vier er weer uit. Vanmorgen om vijf uur kwamen we op Schiphol aan. Met veel familie en vrienden om ons heen hebben we gebeden en gezongen: ‘De Heer zal u steeds gadeslaan’. Mooi was dat.
Toen door de eerste check waar we onze zeven koffers en een campingbedje achter moesten laten. We liepen verder met vier rugtassen, een buggy, twee autostoeltjes en nog wat handtasjes. Echt helemaal bepakt en beladen. Wat waren we blij dat Marieke bij ons was! ’t Was nog even spannend of de autostoeltjes wel mee mochten in de handbagage. Toen we het vliegtuig in wilden stappen bleek dat we vergeten waren ze in te checken… Na wat heen en weer gepraat mochten die gelukkig ook mee. Al met al hebben we geen moment gezeten. We holden door de gangen, van de ene check naar de andere. Roltrap op, roltrap af. Om kwart over zeven vlogen we de lucht in, op weg naar Zurich. Daar hadden we een uur tijd om over te stappen. Weer hetzelfde liedje: hollen van de ene check naar de andere en toen het vliegtuig in. Tien uur de tijd om een beetje uit te rusten.

Vrijdag, 14.00uur. We zitten nu in het vliegtuig, op weg naar Dar es Salaam. Lukas zit naast me in z’n autostoeltje. Hij raakte zojuist even in paniek, vloog z’n stoel uit en klampte zich aan me vast. Ik snapte er niets van. ‘Wat is er??’ vroeg ik verbaasd. ‘Hond, hond!’ ‘Waar dan?’ Ik zag niets. ‘Daar, daar…’ Ik zag nog steeds niks. Opeens zag ik hem: Net een klein poedeltje, precies boven een stoel. Hij wiebelde een beetje. ‘O, bedoel je dat?? Maar dat is geen hond, dat is het haar van een mevrouw!’ Maar Luuk had gelijk. Een dot kroeshaar van een Afrikaanse mevrouw lijkt best wel op een hondje…

Zaterdag, 14.00. Zo, onze eerste dag zit er op! Gisteravond kwamen we na een voorspoedige reis om zeven uur op het vliegveld aan. Al snel merkten we hoe hulpvaardig de mensen hier zijn. Jonathan ging op z’n gatje de trap af omdat de treden iets te groot waren om te lopen. Meteen kwamen er twee mannen naar hem toe om hem een handje te geven. Een andere man maakte even een praatje met hem, kneep hem in z’n wang, aaide en kietelde hem en kletste honderduit. Jonathan vond het maar niks.
We werden opgewacht door een man van SIL, de naam waaronder Wycliffe hier werkt. Hij bracht ons naar het hotel met zijn auto. Een bijzonder vriendelijke man die een uitstekend autorijder was, en daar waren we erg blij mee. Wat een rit! Dwars door de stad waar het krioelde van de mensen, auto´s en scooters en dat allemaal kris kras door elkaar. Officieel rijden de auto´s links, maar het duurde even voordat dat echt duidelijk was. Kun je niet rechts inhalen, doe je het gewoon links! Propvolle busjes met kapotte ramen waar mensen uithangen, grote groepen mensen die plotseling oversteken en politieagenten die in de chaos het verkeer proberen te regelen. Af en toe zagen we een verkeerslicht en toen we op een gegeven moment door een rood licht reden, verontschuldigde de chauffeur zich. ´Sorry, maar iedereen rijdt door rood. Als ik stop, veroorzaak ik een ongeluk…´. Tja, rij dan maar door. We vroegen aan hem of deze enorme drukte op dit tijdstip, half tien ´s avonds, normaal was. ´Ja, dan komt iedereen uit z´n werk´. En gebeuren er veel ongelukken? Ja, heel veel. Op de heenreis, voordat hij ons op kwam halen, had hij in een half uur 4 ongelukken gezien. Dus het wordt voor ons nog spannend om straks te rijden hier!
Eenmaal in het hotel waren we erg toe aan ons bed. De kinderen hadden zich de hele reis uitstekend gedragen maar nu hadden ze het toch echt helemaal gehad. Eerst nog even wassen in de badkamer… He jammer, de lamp is kapot. Dan maar in het donker. Dan de muskietennetten ophangen. Het duurde even voordat we de kinderen ervan overtuigd hadden dat het echt heel gezellig is om onder een netje te slapen. Uiteindelijk vielen we (met z´n vieren op onze kamer) in slaap. Een eindje verderop in de gang is de slaapkamer van tante Marieke. Dus vanmorgen om half negen klopten we al op haar deur en konden we daar ook lekker even spelen.
Vanmiddag proberen we hier nog een beetje de omgeving te verkennen. ´s Kijken wat dat oplevert!

Maandag, 14.00u. In en om het hotel zit het vol tegenstellingen. Aan de ene kant is het hier prachtig: Het hotel is groot. Mooie grote kamers met prachtige planten, grote ramen en trappen met balustrades. Ons eigen kamer heeft een doucheruimte met een wc en een ligbad! We horen de vogels om ons heen en het weer is stralend. Maar… de banken van de zithoek zijn totaal versleten, het bad heeft geen ‘stopdop’ en uit de warme kraan komt alleen bruin water. En toen ik met een van de koffers per ongeluk tegen de punt van een muur aan reed sprongen er direct stukken kalk uit de muur. Goed, dat is verder niet zo erg. Daarvoor ben je tenslotte in Afrika. Wat ik moeilijker vind: Gisteren gingen we even een rondje wandelen om het hotel en we kwamen onze ‘buren’ tegen. Hartelijke en vriendelijke mensen die enthousiast op ons afkwamen en in rap Swahili van alles vertelden. Maar het huisje waar ze in wonen is echt heel erg belabberd: Midden in het stoffige zand een vies stenen huisje met een raam en twee deuren waar smerige gordijntjes voorhangen. Zo te zien leven daar drie generaties. Een oudere man, twee jonge vrouwen en een stel kinderen. Jammer, jammer dat we nog geen Swahili spreken! Op zo’n moment krijg ik er echt zin in om de taal te leren en om de mensen van dit land beter te leren kennen.
Vanmorgen zijn we dan echt op pad geweest met een tuktuk. Een piepklein scheurautootje met 3 wielen en met open ramen en deuren. De bestuurder zit op de voorste bank en daarachter zit een bankje voor degenen die mee willen. Ze rijden hier af en aan op de weg. Je hoeft je hand maar uit te steken en ze stoppen om je mee te nemen. Het koste wat moeite om duidelijk te maken waar we heen moesten. Ook het onderhandelen over de prijs duurde even. Maar uiteindelijk konden we het eens worden over het bedrag en we kropen met z’n vijven op de achterbank. Met wapperende haren en een vrolijke chauffeur scheurden we allemaal houten winkeltjes – even bouwvallig als het huis van onze buren – voorbij tot we ergens uitstapten bij wat meer winkels. We wilden eigenlijk wat fruit: gewoon normale appels en mandarijnen. We zagen veel soorten vruchten en fruit, maar niet wat we zochten. Wel ontdekten we opeens een winkeltje waar ze pakken frisdrank en brood verkochten. Ook heel handig. Over de prijs viel niet te twisten. Dus even later liepen we trots met onze buit weer de straat op. Wachtend op een tuktuk die ons weer naar huis wilde brengen. Er kwamen er net twee tegelijk aan. Ze scheurden om het hardst om zo snel mogelijk bij ons te zijn. De groene had geluk, de witte had pech. En daar gingen we weer. Gassen maar! Even later stapten we met een voldaan gevoel het hotel weer binnen.
Komende woensdag begint onze introductiecursus. Tot dan hebben we nog even de tijd om hier een beetje onze weg te leren vinden…

Klik hieronder voor de foto’s.

Dar es Salaam

Comments are closed.