browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Column: De eerste stap

Geplaatst door on 16 september 2016

Door de intercom vertelt een heldere vrouwenstem dat we te maken hebben met turbulentie. Ik hoor nauwelijks wat ze zegt, maar ik weet precies wat ze bedoelt. Ik voel het tot diep in mijn maag. Het vliegtuig deint, mijn maag draait en m’n hoofd tolt. ‘Reisziekte’, heet dat.

Enkele reis ‘Schiphol – Dar es Salaam, Tanzania.’ Enkele reis. Geen weg terug dus. En waar we naar toe gaan is onbekend. Nooit eerder ben ik in Afrika geweest. Zelfs mijn vliegreisjes zijn op één hand te tellen. De turbulentie kruipt vanuit mijn maag verder. En ik voel de spanning. Wat staat ons te wachten?

dscn5419crop Ik probeer de uitzenddienst weer in herinnering te roepen: Mooie woorden, zegenende handen. Beloften. Het was bijzonder. Indrukwekkend. En tijdens die dienst wist ik het weer zeker: ‘Dit is onze roeping. Wij mogen naar Tanzania gaan om daar de Bijbel te vertalen voor mensen die Gods Woord nog niet hebben in hun eigen taal. En we hoeven dit werk niet alleen te doen. God gaat mee!’

Dat is nu zeven jaar geleden. En nog steeds zitten we in Tanzania. God ging inderdaad mee. Dat was Zijn belofte en daar houdt Hij Zich aan. Dat hebben we ervaren. Maar… ook die turbulentie bleef niet achter toen het vliegtuig landde.

Wat betekent het eigenlijk als God meegaat bij een ingrijpende stap in je leven?

Je moet een operatie ondergaan; je doet belijdenis, of je gaat – zoals wij destijds – de zending in. En God zegt: ‘Ik zal je niet begeven’, ‘Ik ben met je alle dagen…’

Toen wij naar Tanzania vertrokken, gaf deze zekerheid me rust. Maar die rust bleef niet altijd. Stress, spanning, angst, eenzaamheid. We kregen er mee te maken. En ik begreep het niet. Ik dacht aan de indrukwekkende verhalen van zendelingen. De strekking ervan leek me duidelijk. God dienen maakt toch gelukkiger? En dan is er, ondanks het lijden of de moeite, toch meer vreugde?

‘Ik begrijp je’, zegt David. ‘Ik was uitgeteerd, bijna bezweken. Ik weet nog veel beter dan jij wat angst is en hoe verlatenheid voelt’. ‘Ik begrijp het ook’, zegt Jeremia. ‘Ik ook, ik ook…’, echoot de stem van zoveel gelovigen. En boven al deze stemmen uit, zegt Jezus het Zelf: ‘Ik ook!’

Nee, als God bij je is, dan betekent dit niet dat je altijd vreugde, vrede of kracht in het lijden ervaart. Maar het betekent wel dat Hij met Zijn genade én met Zijn Geest nooit meer bij je weggaat (HC Zondag 18). En dat betekent dat je veilig bent. Geborgen. Hoe dan ook.

Is het donker? Houd moed. Want het licht komt terug. ‘Zie je uit naar het licht?’, vraagt Jezus. ‘Kijk dan naar Mij. Ik ben het Licht!’

En dan richten de gelovigen het hoofd op, en ze zeggen: ‘In Uw Licht zien wij het licht!’

 

Deze column van Albertine is gepubliceerd in het Reformatorisch Dagblad van 15 september 2016.

5 Responses to Column: De eerste stap

  1. Esther

    Hoi, heel mooie, persoonlijke column! Leuke foto erbij…! Stond gisteren goed in de krant (verrassing!).
    Liefs, JC en Es

  2. Martineke Bezemer

    Gelezen gisteren, leuk dat jij de column gaat schrijven. Mooi om te delen, dank je wel!
    Martineke

  3. Marjan

    Ook ik was verrast met je column in de krant. Prachtig! Heeft me echt geraakt!
    Liefs,
    Marjan

  4. fam. Harskamp

    Jezus zal ons niet begeven en ons niet verlaten, troost en veiligheid, zeker! In Hem hebben we vrede.
    Zelfs als we in het water of in het vuur zijn, beide symbolen van lijden, moeite , vervolging of wat daar nog meer toe behoort.
    Zijn woorden zijn betrouwbaar onder alle omstandigheden.
    Voor ons een oefening om daarop te vertrouwen.
    hartelijke groet,
    fam. Harskamp

  5. Betty

    Wat mooi. Blijf schrijven, Albertine!

    ps. Hém kennende zal Hij jullie nooit verlaten.