browser icon
You are using an insecure version of your web browser. Please update your browser!
Using an outdated browser makes your computer unsafe. For a safer, faster, more enjoyable user experience, please update your browser today or try a newer browser.

Column: Geluksmomentjes

Geplaatst door on 13 december 2017

Mijn broer is geweest, samen met zijn dochter. Dat zijn altijd weer bijzondere momenten: familie of vrienden ontvangen en hen laten delen in het leven hier.

Door bezoek ga ik het alledaagse leven door de ogen van die ander bekijken. Dat heeft iets heel verfrissends. Ik zie opeens weer bewust die motor voorbijkomen met een levend varken op z’n bagagerek en de vrouwen met grote bananentrossen op hun hoofd. Ik ruik de frisse Afrikaanse geuren van de ochtend en ik merk opeens weer hoe slecht de wegen zijn. En ik geniet van de verrassing op het gezicht van die ander. En wat misschien nog wel belangrijker is: ik voel me begrepen. Want de ander ervaart wat ik zo graag wil delen: hoe het is om hier te leven.

Samen zijn we in het donker naar buiten gelopen, mijn broer en ik. Stampend, om de slangen te verjagen,  naar een plekje midden in de natuur. Zulke momenten zijn heerlijk. De rust, de ruimte, het diepe donker. En dan samen kijken naar de sterren. Nergens in Nederland zie je ze zoveel en zo helder. Prachtig! We hebben samen gekookt, gelachen, gezwommen en gepraat. En onze jongens hebben genoten van het contact met hun nichtje. Kostbare momenten.

Door de jaren heen is er al veel visite uit Nederland geweest. Mensen die we soms nauwelijks kennen, ‘duiken’ even helemaal in ons gezin. Het voelt vertrouwt. Is het de taal? De kaas en de hagelslag? Of de tijd die we voor elkaar hebben? Hoe dan ook: het samenzijn hier met familie, vrienden of kennissen is onvergetelijk.

En dan opeens is het voorbij. Zo gaat dat. Mensen komen, zijn even heel close, en ze vertrekken. Voor lange tijd. In het begin moest ik daar erg aan wennen. Want wanneer zou ik ze weer zien? Die gedachte kon dan zomaar een schaduw werpen op het mooie.

Dat is nu anders. Of nee, ik zeg het niet goed. Nog steeds komen er lieve mensen even ‘om een hoekje kijken’ en telkens nemen we weer afscheid. Maar ik erváar het nu anders. Ik weet nu dat ‘geluksmomentjes’ altijd weer voorbij gaan. Dat doet soms pijn. En dat mag ook.  Maar ik moet niet proberen om het krampachtig vast te houden. Er zijn méér mooie en leuke momenten te creëren, ook zonder familie en vrienden.

Dat doen we dan ook. We genieten volop als mensen komen. Maar als ze weer gaan, zwaaien we, doen een snik, zuchten nog een keer diep en dan roepen we: ‘Vanavond eten we pannenkoeken!’ Ziedaar, ons volgende geluksmomentje. En… de mooie herinnering blijft!

Deze column verscheen in het Reformatorisch Dagblad van 16 november 2017.

3 Responses to Column: Geluksmomentjes

  1. fam. Harskamp

    Ha Jacob en Albertine,
    Eén geluksmomentje gaat nooit voorbij: de aanwezigheid van Hem, Die gezegd heeft: Ik ben met u al de dagen tot aan de voleinding der wereld! Hij zal ons nooit verlaten!
    Daar kun je alle andere pijn momentjes mee opvangen, toch?
    Gezegende dagen toegewenst met elkaar en een heel hartelijke groet,
    fam. Harskamp

  2. Gerdien

    Mooi, Albertine!

  3. E. van den Brink

    Wat fijn dat jullie deze momenten zo zien en voelen. Tel je zegeningen! Elke dag is er één.
    Een goede jaarwisseling en ook voor DV 2018 Gods zegen over jullie gezin, werk en familie.